پیروزی پزشکیان آغاز عصری تازه برای ایران است. زبان، شخصیت، سرگذشت و خاستگاه اجتماعیاش میتواند از او محبوبترین مقام منتخب تاریخ معاصر ایران را بسازد. ایرانی که دستکم هفت بار بزرگتر از تهران است.
او مجموع اضداد است. عادی و شگفتانگیر، ساده و زیرک، عامی و متخصص، صریح و اهل مدارا، روستایی و دنیادیده، باریکبین و کلینگر،، غران و آرام، جراح و پرستار، و عاشق و عاقل است. او ماموتی معاصر است که شعارهای ۵۷ را پنجاه سال زندگی کرده و حالا بطور معجزهآسا برای نجات آمده است. دوباره از تبریز، دوباره برای نجات یک انقلاب آزادیخواه و عدالتجو از دشمنان درون و بیرونش.
پزشکیان بیش از هر مقام منتخبی توان به ساحل آوردن جامعهی کشتی کشتیشدهی ایران را دارد. همزمان، اولین رییس جمهوری است که با خصومت سران دو قوهی دیگر روبرو نیست و پشتگرم است به عاقلان تمام جریانهای سیاسی در داخل. او منتقدان را همراه و مخالفان را منتقد و دشمنان را خلع سلاح میکند.
از آن طرف، ایران برای نخستین بار در تاریخ معاصرش به موازنهای نظامی با رقبای جغرافیاییاش دست یافته، بدون اتکا به ابرقدرتها. پاسخ نظامی مستقیم ایران در خاک و آسمان اسراییل نوید یک حکومت رهیده از اضطراب موجودیتی را میدهد. پیچ تاریخی که رهبر جمهوری اسلامی میگفت حالا رد شده است و رژیم مانند هر موجود زندهی دیگر فرصتی برای نگاه به آینه یافته است. فرصتی برای آشتی و ترمیم و پرستاری و اصلاح و آراستگی.
پزشکیان بهترین رییس جمهور ممکن برای این عصر تازه است. عصر نفس، عصر رهایی از قفس.